[Fic] Puri - Konomi School - Genius 1 เอจิเซ็น เรียวมะ
posted on 15 May 2006 20:02 by izaya in Tenipuriไม่ได้อัพบลอคนานเนื่องจากขี้เกียจอัพ วันนี้อัพฟิคกะได้ -*-
ไม่รู้จะอัพไรแล้ว เหอ ๆ พอดีเขียนตอนแรกจบแล้วก็เลย
อัพกะได้ฟระ เหอ ๆ -*-
โอ๊ยยยยยยยยยยยยย!! อยากเขียนฟิคฮา แต่ทำไมมันไม่ฮาเลยฟร้า TT_TT
หรือว่าช่วงนี้เราเครียดเลยฮาไม่ออก เอิ๊ก!
เอาเป็นว่าตอนแรกเปิดตัวนังมะเลยไม่ค่อยรั่วละกัน ให้เครดิตมันหน่อย งุงิ
แล้วก็ยาวหน่อยนะ........เหอๆ ทนอ่านหน่อยละกัน -*-
เด๋วจะเอาไปลงบอร์ดปุริด้วย อิอิ ตอนที่สองค่อยรั่วละกัน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Title : Puri - Konomi School
Author : Zenro Izaya
Fandom : Prince of Tennis
Rate : PG-13
Genuis 1 เอจิเซ็น เรียวมะ
ตึก ตึก ตึก ครืดดดดดดดดด....
"โย่ว...สวัสดีวันเปิดเทอมนะคร๊าบทุกคน"
เสียงอันสดใสของเด็กชายนามโมโมชิโระ ทาเคชิ อายุ 4 ขวบ ได้กล่าวทักทายเพื่อน ๆ และรุ่นพี่ในวันเปิดเทอมวันแรกของโรงเรียนปุริโคโนมิ
แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศความวุ่นวายมันจะดูผิดประหลาดไปสักหน่อย ถึงมันจะไม่แปลกที่เหล่าเพื่อน ๆ และรุ่นพี่จะนั่งจับกลุ่มคุยกัน
แต่สิ่งที่แปลกก็คือ หัวหน้าห้องนามเทะสึกะ คุนิมิสึ อายุ 5 ขวบ ได้มานั่งร่วมวงสนทนาด้วยทั้ง ๆ ที่ปกติเขาไม่ค่อยจะชอบจับกลุ่มคุยกับใครเท่าใดนัก
ดังนั้นมันต้องมีอะไรแน่ ๆ เลย
"เฮ้ ทุกคนทำอะไรกันน่ะ มีเรื่องอะไรตั้งกะเปิดเทอมเหรอ ?"
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้เด็กชายโมโมะรีบกระโจนเข้าไปกลางวงในทันที......แต่ว่าไม่ทันเสียแล้ว
ตึก ตึก ตึก ..
ต้อก ต้อก ต้อก
เสียงฝีเท้าของคุณครู Niohchan ได้ใกล้เข้ามาทุกขณะ
"เร็ว ๆ คุณครูมาแล้ว"
เสียงจากเด็กชายคิคุมารุ เอจิ อายุ 5 ขวบ ที่ทำหน้าที่แอบฟังที่ประตูกล่าวเร่งให้ทุกคนรีบกลับไปยังที่ของตนเอง
ตึก ตึก ตึก กึก..
ต้อก ต้อก เอี๊ยดดด....
เมื่อเสียงฝีเท้ากระชั้นชิดเข้ามา หนูน้อยนักกายกรรมก็ตีลังกากลับหลังขึ้นไปยืนบนเก้าอี้อย่าสวยงาม(แปะ แปะ แปะ 10 คะแนน!!) และรีบนั่งลงก่อนที่ประตูจะเปิด
ครืดดดดดดด...!!
เมื่อคุณครู Niohchan เดินเข้ามาที่หน้าชั้น หัวหน้าห้องลิลลี่ก็ต้องทำหน้าที่บอกทำความเคารพคุณครูเสียก่อน
"นักเรียนตรง ทำความเคารพ"
เมื่อทุกคนทำความเคารพกันเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงทีของคุณครูคนสวยในชุดเครื่องแบบของทางโรงเรียนกล่าวบ้างล่ะ
"สวัสดีจ้ะ นักเรียนทุกคน วันนี้เปิดเทอมวันแรกหวังว่าทุกคนคงดีใจที่ได้กลับมาพบหน้าเพื่อน ๆ และหน้าสวย ๆ ของคุณครูนะจ๊ะ"
เด็กชายฟูจิ ชูสึเกะ อายุ 5 ขวบเช่นกันกำลังจะส่ายหน้ารับ แต่ก็หันไปเห็นสายตาของหัวหน้าห้องเสียก่อนทำให้ต้องตีหน้าซื่อต่อไป
"เอาล่ะ วันนี้เปิดการศึกษาใหม่เราจะมีเพื่อนใหม่มาร่วมชั้นเรียนเพิ่มอีกหนึ่งคนนะจ๊ะ เอจิเซ็นคุง เข้ามาได้แล้วจ้ะ"
สิ้นเสียงของคุณครู เด็กน้อยร่างเล็กผมสีเขียวนัยน์ตาคมกริบก็เดินเข้ามาในห้อง ทำให้ทุกคนมองกันตาค้างเพราะที่ปากของเขายังคาบจุกนมยางสำหรับเด็กเอาไว้อยู่เลย
"เหมือนของคาโอรุจังเลย" คิคุมารุพูดขึ้นเบา ๆ โดยไม่ทันคิด แต่ถึงจะเบาแค่ไหนก็ยังหนีไม่พ้นหูทิพย์ของน้องงูไคโด คาโอรุ อายุ 4 ขวบไปได้
"ฟ่ออ ฟ่อออ ฟ่ออออ~~" แต่เจ้าตัวกลับทำได้เพียงแค่ขู่ฟ่อๆ เท่านั้น อันที่จริงแล้วเสียงขู่ของน้องงูนั้นมีความหมาย เช่น ประโยคที่น้องงูเพิ่งพูดไปเมื่อกี๊หมายความว่า "จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากคาบไอนี่สักหน่อย"
"เอาล่ะ ๆ ฟัง ๆ เอจิเซ็น เรียวมะคุง เพิ่งกลับจากอเมริกา ขอให้ทุกคนช่วยกันดูแลน้องเค้าด้วยนะจ๊ะ" คุณครู Niohchan พูดไปยิ้มไป โดยหารู้ไม่ว่าาโมโมะคุงได้งงไปเรียบร้อยแล้ว
"เฮ้ รุ่นพี่โออิชิ ที่ว่าน้องน่ะหมายถึงอะไรน่ะ" โมโมะหันไปถามรองหัวหน้าห้องโออิชิ ชูอิจิโร่อายุ 5 ขวบที่นั่งข้าง ๆ ด้วยสีหน้าสงสัย
ก็จะไม่ให้สงสัยได้ยังไง ในเมื่อนักเรียนที่จะเข้าเรียนที่นี่ได้ต้องเป็นเด็กอายุ 4 ขวบขึ้นไป แต่ถ้าบอกว่าน้อง แสดงว่าหมอนี่ต้องอายุ 3 ขวบสิ
"หืม? นายยังไม่รู้เหรอว่าท่าน ผอ. เป็นคนอนุญาตให้รับเข้ามาด้วยตัวเองเลยนะ ตอนนี้ทั้งโรงเรียนกำลังฮือฮากันใหญ่เลย ว่าเจ้าเด็ก 3 ขวบคนนี้มันเป็นใคร" โออิชิหันมาตอบยาวเหยียด
"แสดงว่าที่พวกรุ่นพี่ซุบซิบกันเมื่อกี๊ก็คงเป็นเรื่องนี้สินะ" โมโมะยังคงถามต่อแต่ยังไม่ทันได้รับคำตอบคุณครูสาวไฟแรงก็เริ่มจัดแจงที่นั่งให้เด็กใหม่
"เอาล่ะ นั่งข้าง ๆ โมโมชิโระคุงละกันนะ โมโมะจังดูแลน้องใหม่ด้วยนะจ๊ะ"
"คะ...ครับ" เผลอตอบรับไปซะแล้ว
"เอาล่ะ เสร็จเรื่องซะที เรามาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่านะจ๊ะ"
ตลอดคาบเรียนช่วงเช้าโมโมะไม่ได้สนใจเรียนเลย เพราะเขามัวแต่มองแล้วคิดว่าเจ้าเด็กใหม่นี่มันมีดีอะไรกันแน่ท่าน ผอ. ถึงได้อนุญาตเป็นกรณีพิเศษขนาดนี้ จนเวลาล่วงเลยมาถึงพักกลางวัน(เร็วมะ ?)
เมื่อเสียงกริ่งดังเหล่าเจ้าชายน้อยก็พากันทยอยเอาข้าวกล่องขึ้นมาตั้งบนโต๊ะ โมโมะเองก็เช่นกันแต่เขาก็ได้สังเกตเห็นว่าเจ้าเด็กใหม่ที่ไม่ยอมพูดเลยตั้งกะเดินเข้ามาในห้องนี้ไม่ได้เอาข้าวกล่องขึ้นมาเหมือนคนอื่น ๆ เขา
"นี่...นายไม่.." ขณะที่โมโมะคุงกำลังจะเอ่ยปากถามเสียงของรุ่นพี่เอจก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"โว้ววว!!!!!!! ข้าวกล่องของทากะจังเป็นซูชิ!!!!!!!" เสียงนี้ทำเอาทุกคนในห้องหูผึ่งไม่เว้นแม้แต่หัวหน้าห้องมาดขรึม
"ว้าว ๆ ๆ น่ากินจังเลยนะทากะจัง" ฟูจิพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"อืม นั่นสิ น่ากินมาก ๆ เนื้อปลามากุโร่นี่ยังสด ๆ อยู่เลยท่าทางจะเพิ่งจับได้เมื่อเช้านี้ เพราะว่าเนื้อปลาจะมีสี ฉอด ๆ ๆ ๆ" คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าใครเป็นคนพูด .....โซนนนนนนนนนนนนนน
"แหะ ๆ ก็ไม่เท่าไหร่หรอก" เด็กชายคาวามูระ ทากาชิ อายุ 5 ขวบลูกชายเจ้าของร้านซูชิ ตอบอย่างเหนียม ๆ ทั้ง ๆ ที่เป็นเด็กตัวโตกว่าเพื่อน.....แต่
เมื่อฟูจิหยิบไม้เทนนิสที่วางอยู่ข้าง ๆ ยื่นให้ทากะจังรับ เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน "เบิร์นนนนนนนนนิ่งงงงงงงงง มันแน่อยู่แล้วซูชิร้านชั้นอร่อยเป็นหนึ่งไม่เป็ฯสองรองใคร ฮ่า ฮ่า กินเข้าไปสิ โว่ว ๆ ๆ"
"เฮ้อออ พวกรุ่นพี่เล่นอะไรกันอีกแล้ว ว่าแต่นายน่ะ...เอ๋ ?!" เมื่อโมโมะหันกลับมาจะพูดต่อ เรียวมะคุงก็หายตัวไปจากที่นั่งเรียบร้อยแล้ว
"หายไปไหนหว่า ช่างเถอะ ๆ กินข้าว ๆ ...อ๋าาาาาาาา ข้าวกล่องช้านนนนนนนนน!!!!" โมโมะหันไปหันมาจนไปสบตากับน้องงูเข้า
ด้วยสายตาเคียดแค้นของโมโมะทำเอาน้องงูต้องรีบตอบไป
"ฟ่อ ฟ่ออ ฟ่อออ ฟ่อออ" แปล ชั้นไม่ได้เอาไปนะ ไอเด็กใหม่นั่นต่างหาก
"งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นคงต้องมีเรื่องซะแล้ว" โมโมะที่กำลังโกรธจัดจึงเดินปึงปังตามออกไป
เมื่อโมโมะไปแล้วน้องงูจึงยกน้ำขึ้นดื่มแก้กระหาย แต่ทำไมรู้สึกว่าน้ำมันรสชาติแปลก ๆ พิกล
"ดื่มเข้าไปแล้วรู้สึกยังไงบ้าง ?" เสียงจาก เด็กชายอินูอิ ซาดาฮารุ อายุ 5 ขวบ ผู้ซึ่งชื่นชอบในการผสมเครื่องดื่มแปลก ๆ ดังขึ้นข้าง ๆ ทำเอาน้องงูพ่นของเหลวใสสีเขียวอมม่วงออกมาในทันที
"พรูดดดดดดดดดดดดดด" แต่ยังไม่ทันที่จะหันไปด่า(ขู่ฟ่อ ๆ )น้องงูก็สลบเหมือดไปซะก่อน
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
สายลมพัดเอื่อย ๆ พาเอาลมเย็น ๆ พัดผ่านบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่หลังโรงเรียนซึ่งถูกปลูกอยู่ติดกับรั้วคอร์ทเทนนิสข้างโรงเรียน
*(โรงเรียนเทนนิสเจ้าชายจะมีคอร์ทเทนนิสเป็นของตัวเองซึ่งจะอยู่บริเวนหลังโรงเรียน แต่ข้างโรงเรียนก็เป็นที่ตั้งของเทนนิสคลับแห่งหนึ่งโดยรั้วกั้นคอร์ทจะเป็นรั้วเดียวกับโรงเรียนและมีประตูเปิด-ปิด)
ข้าวกล่องที่หมดแล้วถูกวางทิ้งไว้ไม่เป็นระเบียบ ข้าง ๆ ตัวคนกิน ที่ตอนนี้ท่องอิ่มแล้วหนังตามันชักหนัก ๆ พิกล จึงได้เอนตัวลงนอนกลางวันใต้ต้นไม้นั้นซะเลย
ป้อก ป้อก...ป้อก
เสียงเหมือนมีใครกำลังใช้คอร์ทอยู่น่ารำคาญจริง ๆ
ป้อก ป้อก ป้อก...โอ๊ยยย!!
เสียงที่ตามมาทำเอาคนนอนอยู่ต้องสะดุ้งตื่น พลางลุกขึ้นนั่งมองดูเหตุการณ์
เด็กชายอายุน่าจะประมาณประถมสองเห็นจะได้กำลังซ้อมตีลูกอยู่ แต่ตอนนี้กำลังถูกเด็กโตกว่าหลายคนรังแกโดยการรุมตีลูกใส่ตัวเด็กคนนั้น
เด็กชายกำลังร้องขอความช่วยเหลือแต่กลับไม่มีใครได้ยินเพราะคอร์ทนี้อยู่ห่างไกลออฟฟิตของคลับมาก...จะว่าไกลที่สุดก็ว่าได้
"นี่แน่ะ เก่งนักเหรอ อายุแค่นี้ริอาจเข้าคลับ เก่งนักใช่มั๊ย ? เจอแบบนี้เข้าไปเก่งไม่ออกล่ะสิ ฮ่า ฮ่า " เด็กชายร่างใหญ่ดู ๆ ไปก็น่าจะอายุ
ประมาณประถมห้าเป็นคนพูดขึ้น แท้จริงแล้วเขาเป็นหัวหน้าของเด็กอีกสี่คนที่กำลังรุมตีลูกใส่เด็กประถมสองคนนั้นอยู่
"ฮืออ ช่วยด้วย ช่วยด้วยคร๊าบ ฮืออ..ๆ ๆ" เด็กเคราะห์ร้ายร้องเรียกให้คนช่วยอยู่นาน น้ำตาไหลพรากอาบแก้มทั้งสอง มือก็กุมหัวเอาไว้นั่งคุดคู้จนตัวงอและสั่นด้วยความกลัว
"เฮอะ!! ร้องไปก็ไม่มีใครช่วยแกหรอก คอร์ทนี้น่ะอยู่ไกลจากออฟฟิตมาก ไม่มีใครได้ยินเสียงแก....(ฟ้าวววว)....หรอก"
ตุบ...ตุบ ลูกเทนนิสลูกหนึ่งลอยเฉียดใบหน้าเด็กหัวหน้าไปด้วยความเร็วสูงจนมองไม่ทัน และไปชนกับกำแพงรั้วคอร์ทจนหล่นลงมา
เด็กโตหน้าซีดจนเข่าอ่อนลงไปนั่งกองกับพื้น ส่วนพวกลูกน้องก็หยุดโจมตีและหันมามองว่าหัวหน้าของตนเป็นอะไรไป
"ทำอะไรกันน่ะ ? จุ๊บ.." เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น เรียกความสงสัยแก่เหล่าเด็กโต แต่เมื่อมองตามเสียงไปก็พบกับเงาร่างเล็กร่างหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู
"เสียงดังน่ารำคาญ จุ๊บ.." ร่างเล็กเริ่มสาวเท้าเข้ามาเรื่อย ๆ เมื่อพวกเด็กเกเรเห็นว่าเป็นเด็กอนุบาลก็เริ่มใจชื้นขึ้น แต่ก็ยังมองสอดส่องว่ามีผู้ใหญ่อยู่ด้วยรึเปล่า เพราะลูกเมื่อกี๊ไม่น่าจะใช่ฝีมือเจ้าเปี๊ยกนี่ แต่ดูดี ๆ ที่มือมันถือไม้แร๊กเก็ตอยู่นี่นา
"นี่เจ้าเปี๊ยก มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยกับแกรึเปล่า ?" เด็กที่เป็นหัวหน้าถามขึ้น
"ไม่มี" ถึงตรงนี้กลุ่มเด็กโตกว่าก็เริ่มยิ้มออก
"ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็หนีไปซะ พวกเราไม่อยากรังแกเด็ก"
"แต่ก็ทำอยู่นี่ จุ๊บ.." เรียวมะตอบพลางมองไปทางเด็กที่หมดสภาพอยู่
"หนีไปเจ้าหนู หนีไป เจ้าพวกนี้มัน ตัวอันตรายย โอ๊ยยย!!" เด็กที่ร้องขอความช่วยเหลือตะโกนบอกให้เรียวมะหนีไป มีอย่างที่ไหน เด็กอนุบาล 1 ท้าตีเด็ก ป.5!!
"เฮ้ยย ไม่เอาน่า แกไม่เห็นอะไรใช่ไหมเจ้าเปี๊ยก" พวกเด็กโตเริ่มเข้ามาล้อมกรอบฮีโร่ตัวน้อย
เรียวมะไม่ตอบ พวกนั้นเลยถือว่าตกลง
"ดีงั้นไปซะ แล้วอย่ามาให้เห็นอีก" พวกเด็กเกเรจึงเริ่มหันไปสนใจรุมเด็กคนเก่า โดยไม่หันมามองเรียวมะอีกเลย แต่แล้ว
โป้กก ตุบบ!
"เฮ้ยย...คัตจังสลบไปแล้ว" ทุกคนหันกลับมามองที่เรียวมะอีกครั้ง
คราวนี้เด็กหัวหน้าท่าทางยัวะจัด จึงจับคอเสื้อเรียวมะแล้วยกขึ้นจนตัวลอย ทำเอาเพื่อน ๆ เด็กเกหวั่น ๆ ในอกว่าหัวหน้ากลุ่มจะทำอะไรเด็กอนุบาลตัวกะเปี๊ยก
"ฝีมือแกสินะ"
"หึ ถ้าใช่แล้วจะทำไม..จุ๊บ"
ยิ้ม...ยิ้มแน่ ๆ ถึงแม้จะคาบจุกนมอยุ่ แต่ก็ดูออกเห็น ๆ ว่ายิ้มแน่ ๆ แถมสายยังกวนใช้ได้ เล่นเอาเส้นอารมณ์ของเด็กโตขาดผึง!!
"แก!!..."
"มาสู้กัน จุ๊บ!" ประโยคนี้ทำเอาคนอึ้งไปเป็นแถบ ไม่เจียมตัวเลยเมิงง
"เฮ้ยย ๆ ไอเปี๊ยกนี้มันบอกว่า มาสู้กันว่ะ แถมจุ๊บให้ด้วยมั๊ยน้อง ฮ่า ฮ่า ฮ่า" คราวนี้เรียวมะเป็นฝ่ายฉุนขาดเสียเอง เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาล้อการพูดของเขาเนื่องด้วยว่ายังต้องคาบจุกนมอยู่จึงทำให้พูดไม่ถนัด เวลาที่พูดมากกว่าสองพยางค์จึงมีเสียง จุ๊บ! ตามมา(น่าร๊ากกกก)
"มาสู้กัน ด้วยเทนนิส จุ๊บ!" คราวนี้เรียวมะยกไม้ขึ้นมาชี้หน้าคนที่หิ้วตัวเองอยู่ เรียกเสียงฮาขึ้นอีกครั้ง
"ฮ่า ฮ่า ท้าลูกพี่ชั้นเล่นเทนนิสงั้นเหรอ ท้าผิดคนซะแล้วไอหนู" เด็กตัวสูงผอมหนึ่งในลูกสมุนกล่าวขึ้น
"ใช่ ๆ ลูกพี่ของพวกเราน่ะเล่นเทนนิสมาแล้วกว่าสามปีเชียวนะ แถมฝีมือก็อยู่ในระดับจูเนียร์เลยด้วย จำใส่กระโหลกน้อย ๆ ของแกไว้ซะว่าลูกพี่ชั้นน่ะชื่อ ซาซาเบะซัง " ลูกน้องคนอื่นเริ่มสมทบ
"เป็นไงเปลี่ยนใจรึยัง ?" ซาซาเบะหันมาถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มชอบใจในคำพูดยกยอของลูกน้องตน
"นายต่างหากกลัวแพ้เด็กรึไง จุ๊บ!" เรียวมะยังไม่ยอมแพ้ แถมตอนนี้เส้นอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ขาดผึงเป็นรอบที่สอง
"ได้สิ ถ้าแพ้แล้วอย่าร้องเรียกหาแม่ล่ะ"
"นายต่างหาก จุ๊บ!"
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
ย้อนกลับมาทางโมโมะบ้าง
โมโมะกำลังออกตามหาข้าวกล่องและคนที่หยิบมันไปอย่างขมักเขม้น ระหว่างทางเขาได้แวะถามนักเรียนหลาย ๆ คนแต่ก็ไม่มีใครเห็นเนื่องจากที่เรียวมะเป็นนักเรียนใหม่เพิ่งมาเรียนวันนี้วันแรก แถมยังโดนย้อนถามกลับมาเสียอีก
"อะไรนะ!! นักเรียนใหม่ 3 ขวบ นั่นน่ะหรอ เจ้านั่นอยู่ไหนล่ะ บังอาจข้ามหน้าข้ามตาโอเระซามะคนนี้ ผู้ซึ่งได้ฉายาว่ามีอำนาจมากที่สุดในโรงเรียนสามารถเข้ามาเรียนได้ด้วยความเป็นอัจฉริยะผู้งดงาม และถึงแม้จะเป็นคนชั้นสูงแต่ก็ยังต้องเข้ามาเรียนตอน 4 ขวบ!! เจ้า....ฉอด ๆ ๆ "
โมโมะจึงรีบหาทางสลัดอาโตเบะ เคย์โกะอายุ 5 ขวบ หัวหน้าห้องทิวลิปให้หลุดเพื่อที่จะได้ไปตามหาข้าวกล่องต่อ
"คิดผิดจริง ๆ ที่มาถามหมอนี่" เดินไปบ่นไป แต่โอเระซามะก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังเดินตามมาอย่าง เหนียว แน่น หนึบ!!
เขาเดินวนอยู่นานจนกระทั่งมาเจอเทวดาผู้ช่วยชีวิตเอ้ย ! โอชิทาริ ยูชิ อายุ 5 ขวบห้องทิวลิปเช่นกัน และแล้วเขาก็สามารถหนีรอดจากอาโตเบะมาได้ในที่สุด
"เฮ้อออ หิวจังเลย ข้าวกล่องจ๋า ข้าวกล่อง หืม?" ขณะที่โมโมะกำลังเดินอยู่ที่ริมระเบียงตะวันออก เขาก็สังเกตเห็นนักเรียนใหม่กำลังหวดลูกเทนนิสเฉียดผ่านหน้าเด็กโตอยู่พอดิบพอดี
"เฮ้ยย เจ้านั่นทำอะไรของมันน่ะ ไอพวกนั้นโตกว่าตั้งเยอะ โถ่เว้ยย" โมโมะจึงรีบวิ่งตรงไปยังที่เกิดเหตุแต่ด้วยความไกลของบันไดทางลงกับประตูทางออกที่เรียวมะอยู่นั้นมีระยะทางไกลพอสมควรเลยทีเดียว ดังนั้นกว่าโมโมจะมาถึง เหตุการณ์ก็ดำเนินไปจนแก้ไขไม่ได้ซะแล้ว
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
กลับมาทางฝั่งเรียวมะอีกรอบ
"เอาล่ะ ในฐานะที่ชั้นโตกว่าชั้นจะให้นายเสิร์ฟก่อน"
"อย่ามาเสียใจทีหลังละกัน..จุ๊บ!" พูดเสร็จเรียวก็โยนลูกขึ้นเหนือศีรษะและเงื้อไม้ขึ้น ฟาดเต็มแรง
"15-0" ......
"เฮ้ย!! เมื่อกี๊มันอะไรกัน!! แทบมองไม่เห็นลูกเลยว่ะ" เหล่าบรรดาลูกน้องเริ่มออกอาการงงเต็กเข้าให้แล้ว
"หึ!! เฮ้ย ๆ ฉันอ่อนให้เด็กมันนำไปก่อน ของแค่นี้มีรึชั้นจะมองตามไม่ทัน" ไอขี้โม้
"โอ้วว สมกับเป็นซาซาเบะซัง เอาเลย ๆ ๆ " เชียร์กันใหญ่
"เสิร์ฟมาเลย ไอ้หนู ฉันพร้อมแล้ว" ซาซาเบะเริ่มตั้งท่ารับ
"งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ..จุ๊บ!" เรียวมะเงื้อไม้ขึ้นแล้วบรรจงฟาดเต็มแรงลงไปที่ลูกอีกครั้ง
คราวนี้ลูกไม่ได้ลงเปล่า ๆ แต่มันยังเด้งพุ่งเข้าใส่หน้าซาซาเบะเต็ม ๆ จนจิ๊กโก๋หลังคอร์ทต้องลงไปนอนสลบเหมือด...คาที่
เหล่าบรรดาลูกน้องเมื่อเห็นดังนั้นก็ตาค้าง รีบวิ่งเข้าไปช่วยลูกพี่ของตน
"ไอเด็กบ้า เมื่อกี๊มันลูกอะไรทำไมมันถึงพุ่งย้อนศรเข้าหน้าลูกพี่เต็ม ๆ แบบนั้น" เด็กคนหนึ่งหันมาถาม
"........"
"ทวิสเสิร์ฟ!!~ เด็ก 3 ขวบตีทวิสเสิร์ฟที่แม้แต่ผู้ใหญ่ยังตีไม่ได้ แต่เด็กคนนี้กลับตีได้" เด็กที่ถูกทำร้ายในตอนแรกตะโกนด้วยความตกใจ และทึ่งในตัวเด็ก 3 ขวบแปลกหน้าที่เข้ามาช่วยเขาเอาไว้
"หนอย~ วันนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ! ไปพวกเราพาลูกพี่ไปหาหมอก่อนเร็ว" และแล้วพวกกลุ่มเด็กเกเรก็ต้องล่าถอยทัพไป
ในขณะที่เรียวมะกำลังจะเดินกลับเข้าไปในรั้วโรงเรียน
"เดี๋ยวสิ ขอบคุณน้องมากเลยนะที่ช่วยพี่เอาไว้ น้องนี่เก่งจังเลยตีลูกยาก ๆ แบบนั้นได้ด้วย น้องเป็น..."
"งอเข่าให้มากขึ้นกว่านี้ แยกขาให้มากว่าเดิมอีก 1 ก้าว...จุ๊บ!" แล้วน้องคนเก่งก็เดินหันหลังจากไปโดยไม่ได้หันกลับมามองเด็กคนนั้นอีกเลย
"ขอบใจมากน้า แล้ววันหลังเรามาเล่นด้วยกันน้า"
เมื่อประตูรั้วถูกปิดลง นั้งคนเก่งก็ยกมือขึ้นเหมือนสัญญาณว่าไม่เป็นไรแล้วพูดว่า
"มาดะ มาดะ จุ๊บ ๆ" (แปล1 = มาดะ มาดะ ดาเนะ)(แปล 2 = แค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า)(ปล.เอามาจากบูมมันโดนแฮะ)
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
เรียวมะจากไปแล้วกำลังเดินขึ้นชั้นเรียน ไปอย่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองอยู่จากใครบางคนที่แอบอยู่ตรงมุมตึก
"ฝีมือไม่เลวเลยนี่ เจ้าเด็กใหม่นั่น" โมโมะยืนมองตามหลังไปด้วยในหัวฟู ๆ กำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็มีเสียงอีกหลายเสียงดังแทรกขึ้นมา
"ใช่ ๆ ไม่เลวเลยเนอะ เด็กใหม่นั่นน่ะ เอจิ"
"นั่นสิ เจ้าหนูนั่นน่ารักดี"
"แบบนี้คลื่นลูกใหม่ท่าทางจะมาแรงนะเทะสึกะคุง"
"อืมม...."
"อะไร ๆ ทุกคนทำอะไร.....(แตะโดนไม้เทนนิส).....ฮัดช่า!!!! เบิร์นนิ่งงงงงงงงงงง ไอหนูยอดไปเล้ย"
"เหอะ ๆ น้ำผักอันนี้สูตรใหม่เลยนะ" (รอยยิ้มเหี้ยมเกรียม)
"ฟ่ออออ ฟ่อออ ฟ่ออออออออออ~~~~~~~" (แปล = ไม่อ๊าววววววววววว TT-TT )
"เอ่อ.....แล้วทำไมพวกรุ่นพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย" โมโมะถามออกไปหวังว่าจะได้รับคำตอบ
"อ๋อ! พวกเราเดินตามมาตั้งแต่ตอนนายบ่น ๆ เรื่องข้าวกล่องหายแล้วล่ะ(ตั้งแต่แรก)" คำตอบของรุ่นพี่ฟูจิทำให้โมโมะนึกถึงอะไรบางอย่างได้
โครกกกกกกกกกกกกก!!!! มิ๊ว ๆ ๆ ๆ ๆ ..~~~~~~~~~(เสียงท้องร้องนะ ไม่ใช่เสียงไอเนมกรีดร้อง -*-)
"แง....ชั้นยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเลยอ้ะ T-T"
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
แถม.....บทสัมภาษณ์พิเศษกับน้องงู ( แปลภาษาพาเซลโดย แฮรี่ พอตหม้อ )
izaya : หวัดดีจ้าน้องงู สบายดีไหมเอ่ย ?
น้องงู : ฟ่อออออออออ!!~~ (แปล = จะไปสบายดีได้ไงเล่า อายุตั้ง 4 ขวบแล้วยังคาบจุกนมอยู่เลย!!)
izaya : ทำไมล่ะ น่ารักดีออก ชั้นชอบน้องงูเวอร์ชันปุริแฟมิลี่นี่นา
น้องงู : ฟ่อออออ ฟ่อออออ ฟ่ออ ~~(แปล = มันคนละเรื่องกันเฟร้ยยย แล้วทำไมชั้นพูดไม่ได้คนเดียวล่ะ)
izaya : ก็ชอบน้องงูตอนขู่นี่ น่าร๊ากกกกกกกกก~~~
น้องงู : ฟ่อออออออออออ!!!~~~ (แปล = บอกว่าน่ารักนี่หาเรื่องเรอะ!!!)
izaya : พูดความจริงผิดตรงไหน น้องงูน่ารัก ๆ ๆ ๆ ๆ
น้องงู : ฟ่ออออ ฟ่อออ ฟ่อออออออ!!!~ (แปล = ห้ามพูดว่าน่ารักนะ แล้วก็ห้ามเรียกน้องงูด้วย!!!)
izaya : โถ ... โวยวายมากมายแบบนี้ ง่วงแล้วสิท่า มานี่มาจะอุ้มไปนอน นะนะ ^^+
น้องงู : ฟ่อออ ฟ่อออ ฟ่อออ ฟ่ออออออ!!!!!!!!~~~~~~~ (แปล = ชั้นยังไม่ง่วง วางชั้นลงนะ ปล่อยช้านนนนนนนนน!!!!!)
izaya : หึหึ!! หันมายิ้มสยองใส่กล้อง ^[- - -]^+ (น้องงูเสร็จตรูแน่ 555+)
= = = = = = = = = = =จบเหอะ!! = = = = = = = = = = = = =
ปล. ตอนแรกหัวหน้าพวกเด็กเกเรไม่ได้เอาชื่อพวกซาซาเบะหรอก แต่ได้ข่าวมาว่าในซีเนะปุริ เป็ดมาเล่นเป็นซาซาเบะ แล้ว เคนเคน กับ นากายันก็มาเล่นเป็นเพื่อนมัน เลยเปลี่ยนชื่อขนานใหญ่ 555+
ปล2. พรุ่งนี้กับวันมะรืนนี้สอบ ไม่เจอกันสักพักนะ แล้วก็หลังจากนั้น ก็อาจจะไม่เจออีก เพราะว่ากลับบ้านคงไม่ได้เล่นเน็ตด้วย อาจจะเจอบ้างเป็นบางวัน อีกอย่างวันที่ 28 นี้คงไปงานไม่ได้ซะแล้ว แต่ถ้าทำพวงกุญแจทันอาจจะไป(ไปขาย 555+)
ปล3. ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและคอมเมนท์ให้ด้วยขอบคุณคับ ตอนนี้ยอมรับว่าหมดไฟ + ไฟมอดจริง ๆ ขนาดวาดรูปยังวาดไม่ออกเลย แล้วเราจะกลับมา 5555+ ตอนนี้ขอลาไปสอบก่อน ตอนสองจะรั่วให้ดู ลองสปอยตอน 2 ให้ไอเนมฟังไปแล้ว ลงมติว่าบ้าดี OK เหอ ๆ คงได้แต่งต่อในเร็ววันนี้ เหอ ๆ
.........
....
..
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Edit!! ใครอ่านแล้วนึกภาพไม่ออกดูนี่ >>>>>>
ไหนใครยังนึกไม่ออกอีก!! ดูนี่ >>>>
ยังนึกไม่ออกอีกใช่ไหม ดูนี่อีก !! >>>
เอาให้มันหลงเจ้าชายกันไปเลยย ฮ่า ฮ่า!~
เริ่มไม่ใช่อนุบาล -*-
ยังไม่หลงใช่มั๊ย ?! ได้ ๆ
พอและ ๆ เด๋วซวย เหอๆ -*-
คราวหน้าจะทำภาพประกอบฟิคบ้าง 555+
edit @ 2006/05/15 23:59:27
#1 By Moon Tirra Action!!!!! on 2006-05-15 20:33