BlackHabit's Zenro

Title : เรือนใจของพี่ ภาค พิสดาร
Author : Zenro Izaya
Fandom : Prince of Tennis
Rate : PG-13
ช่วงเวลา : หลังจากที่มดและมะลิได้ตกลงปลงใจกันเรียบร้อยแล้วว่าจะหนีตามกันไป


จากผู้แต่ง : ตอนแต่งนี่ไม่ได้คิดอะไรเลยนะ แค่คุยขำ ๆ กับไอเนม แล้วก็เออ บทมา พรึ่บ ๆ ๆ ก็เลยเขียนอ่านเล่นขำ ๆ เท่านั้นเองแหล่ะ แบบลองนึกดูขำ ๆ อ่า เชียร์ไอมดนะ แต่ถ้าเจอแบบนี้เข้าไปทำไงดี 555+


เรือนใจของพี่ */Special/* By izaya


กลางดึกคืนหนึ่ง บรรยากาศเงียบสงัดและวังเวงวิเวกวิโหวงเหวง ขณะที่เจ้าพระยาเทวจักรามหานิมิตและคุณหญิงรุจีรัตนายุภาภรณ์สมรชูสฤษณ์ กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราแสนหวาน ได้มีเงาตะคุ่ม ๆ หนึ่งกำลังเดินแบกบันไดไปทางหน้าต่างห้องของคุณหนูมะลิ ลูกสาวสุดรักสุดหวงของท่านเจ้าพระยา


"คุณมะลิจ๊ะ...มดมารับแล้วจ้ะ" มดเอ่ยเรียกมะลิด้วยเสียงที่เบาราวเสียงกระซิบ ใช่แล้วเงาตะคุ่มที่ว่านั่นก็คือไอ้มดลูกชายเจ้าของโรงถ่านนั่นเอง


วันนี้เขาและมะลิได้ตกลงกันไว้ว่าจะหนีตามกันไปเพื่อตามหาเส้นทางแห่งความรัก ซึ่งพวกเขาไม่สามารถหาได้....ที่นี่


แอ๊ดด...คุณหนูมะลิผู้เลอโฉมได้เปิดหน้าต่างออก และส่งห่อผ้าให้กับมด เมื่อมดรับห่อผ้าไปแล้วก็ถึงคราวต้องรับร่างอันบอบบางของคุณหนูมะลิล่ะทีนี้ มะลิค่อย ๆ ปีนขึ้นมาขอบหน้าต่างและบรรจงเหยียบลงบนขั้นบันไดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ


"มะลิไม่เคยปีนบันไดมาก่อนเลย" ขาของคุณมะลิดูสั่น ๆ ด้วยความกลัว ทำเอามดอดเป็นห่วงไม่ได้

"คุณมะลิระวังลื่นนะจ๊ะ ค่อย ๆ ก้าวลงมาช้า ๆ ไม่ต้องรีบจ้ะ มดจะคอยระวังไม่ให้คุณมะลิตก...." ไม่ทันขาดคำคุณมะลิก้าวพลาดจากขั้นบันไดไปเหยียบหน้ามดเข้าเต็มรัก ตกไม่ตกให้มันรู้กันไป


ครึก ๆ ๆ ....กุกกัก ๆ ๆ ...ตึง!


คุณมะลิยังสามารถทรงตัวอยู่ได้เพราะมืออันบอบบางสามารถคว้าบันไดขั้นบนได้ทัน ทำให้ไม่ร่วงลงไป แต่ตอนนี้ไอ้มดได้ลงไปนอนกองแผ่หราบนรังมดใต้ต้นมะม่วงข้างเรือนคุณหนูมะลิเรียบร้อยแล้ว


"โอ๊ยย.....อุ๊บ!" ถึงจะเจ็บแค่ไหนห้ามร้องนะไอ้มด ไม่งั้นเจอลูกซองแน่ ๆ ดีไม่ดีได้ของแถมอย่างเนตรพิฆาตไพร่มาอีก มดคิดพลางเอามืออุดปาก


แต่เมื่อเขานึกขึ้นได้ว่าตกลงมาบนอะไร เขาจึงรีบกระโดดลุกขึ้นมาทันที และรีบปัดมดแดงที่ไต่อยู่ตามตัวออก


เมื่อคุณมะลิลงมาถึงพื้นในที่สุด มดก็รีบเดินเข้าไปหาหวังรีบพากันเดินทางไปโดยเร็ว แต่เมื่อเห็นสีหน้าคุณมะลิที่คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันแล้วทำให้มดต้องถามออกไป


"คุณมะลิเป็นอะไรหรือจ๊ะ สีหน้าเหมือนไม่สบายใจ"


แต่มะลิไม่ได้ตอบอะไร ผ่านไปประมาณห้าวิ คุณมะลิก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้


"อุ๊ย! มะลิลืมกะปิ" แม้จะต้องรีบออกเดินทางเพื่อให้รอดพ้นจากลูกซองของพ่อเทพ แต่คุณหนูมะลิก็ยังไม่ลืมเจ้ากะปิแมวสุดรักสุดหวงอยู่ดี แต่ครั้นจะให้คุณมะลิที่กว่าจะปีนบันไดลงมาได้อย่างยากลำบากต้องปีนขึ้นไปอีกนั้นท่าจะไม่ดี


"เดี๋ยวมดขึ้นไปพาเจ้ากะปิลงมาให้เองนะจ๊ะ ไม่ทราบว่าเจ้ากะปิมันอยู่ไหนหรือจ๊ะ"

"เอ...มะลิไม่แน่ใจ ปกติกะปิจะนอนกับมะลิ แต่วันนี้มะลิไม่เห็นกะปิตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว แต่คิดว่าคงอยู่บนเรือนนี่แหล่ะ มดช่วยหากะปิให้ทีนะจ๊ะถ้าไม่มีกะปิมะลิก็ไปไม่ได้" มะลิเอ่ยถ้อยคำออดอ้อนพร้อมชะม้อยชะม้อนช้อนสายตามอง ทำให้มดไม่อาจปฏิเสธได้


เอาวะ!! ลูกซองก็ลูกซองเถอะ จะหลบให้ดู!!


เมื่อปฏิญาณตนเสร็จพร้อมทั้งเขียนจดหมายลาตายฝากไว้กับคุณมะลิเรียบร้อยแล้ว มดก็ปีนบันไดเข้าไปทางหน้าห้องของคุณมะลิทันที


"ขอให้ปลอดภัยนะมด" มะลิทำได้แค่ยืนภาวนาอยู่ด้านล่าง ในขณะที่มดต้องไปเผชิญชะตากรรม


=====================================


เมื่อมดเข้าถึงภายในห้องของคุณมะลิ เขารู้สึกเหมือนได้กลิ่นหอมของดอกมะลิ กลิ่นหอมเย็น ๆ แต่ก็หอมอ่อน ๆ ทำให้รู้สึกสบายใจ แต่เขาจะมัวมาเสียเวลาอยู่ภายในห้องของคุณหนูมากไม่ได้ เพราะจากที่ดู ๆ แล้วเจ้ากะปิไม่ได้อยู่ที่นี่จริง ๆ เสียด้วย คงต้องออกไปหาที่ห้องอื่นซะแล้ว


มดค่อย ๆ แง้มประตูห้องของคุณหนูมะลิอย่างช้า ๆ หวังไม่ให้เกิดเสียงหรืออย่างหน้อยก็ให้เกิดน้อยที่สุด แต่ไม่รู้ว่าคุณมะลิลืมหยอดน้ำมันประตูหรืออย่างไร ดึงแล้วดึงอีกก็เปิดไม่ออก เขาจึงรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย เอาขายันประตูและดึงสุดแรงแล้วผลก็ปราฏกออกมาว่า


แอ้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!! โครมมมมมมมม!!!!!!!!!!!


"เฮ้ยย!! ซวยล่ะมึงไอ้มด" มดพูดกับตัวเองด้วยใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อ ก็แหม อุตส่าพยายามแทบตายไม่ให้เกิดเสียง แต่ดันทำประตูพังหลุดติดมือมาด้วย


แบบนี้ สงสัยตื่นไปถึงหน้าปากซอย


มดค่อย ๆ วางซากประตูลงกับพื้นอย่างแผ่วเบา และค่อย ๆ ยื่นหน้าเจ๋อ ๆ ออกไปมองที่ทางเดินหน้าห้องคุณหนู


เหลียวไปซ้ายยยย รอดดด ทางโล่งโปร่งสบาย


เหลียวไปทางขวา เอ๋...อะไรกลม ๆ ดำ ๆ.......กริ๊ก!


"เฮ้ยยยยยย!!"


ปัง!!!!!!! ตูม!!!!!!!


มดรีบดึงหน้าตัวเองกลับเข้ามาในห้องทันที และทันเวลาพอดีกับที่เสียงกริ๊กดังขึ้นแล้วเสียงที่ตามมา สยองงง


ครึ่ก ครึ่ก....(เสียงชักลูกซอง)


"เหวอออ" มดถอยกรูดไปติดริมหน้าต่าง ที่ฝั่งตรงข้ามมีเจ้าพระยาเทวจักรามหานิมิตยืนถือปืนลูกซองคู่ใจส่องมาทางเขา

"มะลิอยู่ไหน" พ่อเทพถามด้วยสายตาที่คมกริบประดุจเหยี่ยวจ้องตะครุบเหยื่อ(เหยี่ยวตะครุบเป็นด้วยหรือ ?)

"ปะ...ปล่อยพวกเราไปเถอะจ้ะ ฉันสัญญาจะทำให้คุณมะลิมีความสุข" มดหวังสู้ด้วยสายตาที่แน่วแน่และมาดมั่น เขายืนขึ้นและมองตอบกลับไป


ด้วยสายตานี้เขาจะพิสูจน์ให้ท่านเจ้าพระยารู้ถึงความรักที่เขามีต่อคุณมะลิ ว่ามันมีมากมายแค่ไหน


ปัง!!!


ลูกกระสุนคราวนี้พุ่งเฉียดหน้ามดไปเจาะทะลุกำแพง แต่ใจของมดนั้นไม่เล็กอย่างชื่อเขายังสามารถยืนประจันหน้าอยู่ได้


"มะลิอยู่ไหน ฉันจะถามแค่ครั้งนี้เท่านั้น" สายตาของพ่อเทพคราวนี้ดูเอาจริงอย่างที่สุด มดต้องพยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวฝืดคอลงไปให้ได้


"ปะ.."


"มะลิอยู่นี่ค่ะคุณพ่อ"


เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นมาจากทางหน้าต่างทำให้พ่อเทพตกใจสุดขีดและรีบวิ่งไป เขาผลักมดออกไปให้พ้นทางและก้มลงมองไปยังเบื้องล่าง เขาเห็นมะลิกำลังพยายามปีนบันไดกลับขึ้นมาด้านบนอยู่ แต่ด้วยความที่คุณหนูเพิ่งจะเคยปีนบันไดเป็นครั้งที่สองในชีวิต ทำให้การปีนขึ้นดูท่าจะลำบากมากสำหรับคุณหนูมะลิผู้นี้


"มะลิไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะลูก ระวังตกลงไปนะ ยื่นมือมานี่พ่อจะช่วยดึงลูกขึ้นมาเอง" พ่อเทพไม่พูดเปล่าพยายามยื่นมือลงไปฉุดลูกสาวสุดหวงของตัวเองขึ้นมา


เมื่อแก้วตาดวงใจของท่านเจ้าพระยากลับมาอยู่ในอ้อมอกได้อย่างปลอดภัยแล้ว พ่อเทพเหมือนจะลืมคนในห้องที่เกือบตายเพราะลูกซองไปเสียสนิท


"ทำไมมะลิทำกับพ่อแบบนี้ล่ะลูก พ่อให้ลูกไม่พอหรือ ลูกถึงจะจากพ่อไป" พ่อเทพคุกเข่าลงพูดกับลูกสาวคนงามพลางใช้มือลูบไล้ปอยผมนุ่มสลวยให้เข้าทรง


"มะลิรู้ไหมพ่อน่ะรักลูกเหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมด..." พูดถึงตรงนี้สายตาของท่านเจ้าพระยาก็เหลือบไปเห็นเงาดำที่ประตูห้องของลูกสาวทำให้คำพูดต่อมาฟังดูกระอักกระอ่วนพิกล "เอ่อ...ไม่ทั้งหมดสิยกเว้นแม่รุจีไว้คนหนึ่ง แต่พ่อไม่ได้รักลูกน้อยไปกว่าแม่ของลูกเลยนะ"


"มะลิไม่ได้จะจากคุณพ่อไปสักหน่อยนะคะ" เสียงใสเอ่ยอีกครั้งทำให้ทั้งห้องเงียบกริบด้วยความอึ้ง พ่อเทพไม่ได้อึ้งคนเดียวไอ้มดก็อึ้งด้วย


...ไหนคุณมะลิบอกว่าอยากไปจากที่นี่ไง...ไปกับมด...


================================


ย้อนความไปเมื่ออาทิตย์ก่อน



"เฮ้อออ....เบื่อจังเลยเนอะกะปิ มะลิอยากออกไปข้างนอกจัง" มะลิกำลังนั่งเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างโดยมีกะปินอนหลับอยู่บนตัก


"อ๊ะ....ไปขอคุณพ่อออกไปเดินเล่นที่ตลาดดีกว่า" เมื่อคิดได้ดังนั้น คุณมะลิก็รีบเดินตรงไปหาคุณพ่อที่ห้องหนังสือทันที


ก๊อก ๆ ๆ...


"เข้ามาสิ" พ่อเทพที่กำลังนั่งอ่านสยามรายวันอยู่นั้น รู้สึกแปลกใจที่อยู่ ๆ ลูกสาวสุดหวงมาหาถึงห้องหนังสือ แถมอุ้มกะปิมาด้วยอีกต่างหาก


"คุณพ่อ....มะลิอยากไปตลาด" มะลิทำสายตาออดอ้อนสุดฤทธิ์


"แต่ตลาดคนเยอะ มันอันตรายนะลูก" พ่อเทพวางสยามรายวันลงกับโต๊ะทันที


"แต่มะลิพากะปิไปด้วยไม่เป็นไรหรอกค่ะ" มะลิตอบพลางอุ้มกะปิขึ้นสูงชูให้พ่อเทพดู


.....แล้วกะปิมันจะช่วยอะไรลูกได้ล่ะนั่น.....


"ไม่ได้หรอกมะลิ ถ้าอยากไปจริง ๆ เดี๋ยวไปกับพ่อละกัน" พ่อเทพทำท่าจะลุกขึ้นจากเก้าอี้


"ไม่เอา มะลิอยากไปกับกะปินี่คะคุณพ่อ" มะลิหน้างอทำพ่อเทพลำบากใจ


"แต่..." พ่อเทพพยายามจะเถียง


"ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ มะลิก็โตแล้วดูแลตัวเองได้ใช่ไหมลูก" แม่รุจีที่อยู่ ๆ ก็โผล่มา ทำเอาพ่อเทพใจหล่นไปที่ตาตุ่ม


"ใช่ค่ะ กะปิดูแลมะลิได้อยู่แล้ว" ดูเหมือนคุณมะลิไม่ได้เข้าใจอะไรเลย


และด้วยเนตรสะพรึงทำให้พ่อเทพไม่สามารถต่อกรใด ๆ ได้อีก จึงต้องยอมจำใจปล่อยให้ลูกสาวสุดรักออกไปเผชิญโลกภายนอกที่แสนจะโหดร้าย


....โถมะลิลูกรักของพ่อระวังตัวด้วยลูก.....เวอร์ไปไหมพ่อ -*-


เมื่อมะลิได้ออกมาเดินเล่นกับกะปิ คุณหนูดีใจสุดฤทธิ์และเดินเล่นไปเรื่อย ๆ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา อากาศก็ดีแดดก็ไม่ค่อยมี คุณหนูจึงเดินมาเรื่อย ๆ จนเดินมาถึงโรงถ่านของพ่อครรชิตเข้า และได้พบกับมดลูกชายเจ้าของโรงถ่านผู้มีพระคุณช่วยชีวิตกะปิของเธอไว้....ไอ้มด


"สวัสดีจ้ะมด" คุณมะลิเดินเข้าไปทักทายมดที่กำลังช่วยพ่อขนถ่านขึ้นเกวียนเทียมควายอยู่ด้วยรอยยิ้ม


"สวัสดีจ้ะ....อ๊ะ!....เหวอออ"


โครม!!!


"เฮ้ยย ไอ้มดระวังหน่อยสิ ถ่านแตกหมดแล้ว เสียของหมด" พ่อครรชิตชะโงกหน้ามาด่าไอ้มดลูกชายตัวแสบที่โตแต่ตัว แถมเดี๋ยวนี้ยังไม่รู้เป็นบ้าอะไร เที่ยวได้ปลูกมะลิซะเต็มแปลงหลังบ้าน


"โธ่พ่อ...คุณมะลิ!!" มดที่ถูกฝังอยู่ใต้กองถ่านตะโกนออกมา


"เอ็งนี่มัน...บอกแล้วไม่จำว่าอย่าริเด็ดดอกฟ้า จมอยู่ใต้กองถ่านยังละเมอเห็นเป็นดอกมะลิอีกรึ อย่าให้แม่เอ็งรู้เชียวนะ ไม่อย่างนั้นก้นลายแน่เอ็ง" พ่อครรชิตด่าได้ไม่ดูหน้าดูหลังเล้ยยย


"พ่อ!!...คุณมะลิมาที่บ้านเรา!" เมื่อได้ยินดังนั้นพ่อครรชิตที่หันมาเห็นคุณหนูมะลิพอดีตกใจอ้าปากค้าง


"สวัสดีจ้ะคุณครรชิต วันนี้จะไปส่งถ่านที่ไหนหรือจ๊ะ ?"


"สวัสดีจ้ะ คุณมะลิ วันนี้พายุอะไรพัดมารึ ท่านเจ้าพระยาถึงได้ยอมให้คุณมะลิออกมาได้" พ่อครรชิตเลือกคำถามได้เหมาะจริง ๆ


"ไม่มีพายุอะไรหรอกจ้ะ คุณแม่บอกให้มะลิออกมาได้น่ะ" มะลิตอบด้วยรอยยิ้ม


"แหม...คุณมะลิมาเหนื่อย ๆ เชิญขึ้นเรือนทานน้ำเย็น ๆ ก่อนดีไหม....แม่มะลุลี คุณมะลิมาแหน่ะ ตักน้ำฝนที่รองเก็บไว้มาให้หน่อยซิ" คุณมะลิไม่ทันตอบอะไรแต่พ่อครรชิตก็รีบวิ่งขึ้นเรือนไปหาแม่มะลุลีเสียแล้ว


"พ่อของมดนี่ใจดีจังเลยนะ" คุณมะลิหันไปยิ้มให้มดที่เพิ่งลุกขึ้นมาจากกองถ่าน


"ไม่หรอกจ้ะ ปกติน่ะ" มดตอบไปก็อายม้วนต้วนไปบิดไปบิดมาโดยไม่ทันรู้ตัวเลยว่าคุณมะลิเดินไปถึงหลังบ้านแล้ว


เมื่อมดรู้ตัว เขาจึงเดินตามคุณมะลิไปที่หลังบ้านและแอบลอบมองคุณมะลิอยู่นาน ในใจก็คิดแต่อยากจะสารภาพรักกับคุณมะลิ คิดไปคิดมาเลยเถิดไปถึงขั้นขอแต่งงาน....เขาครุ่นคิดและรวบรวมความกล้าอยู่หลังเสาบ้าน


ในขณะที่คุณมะลิกำลังหยุดยืนมองแปลงมะลิที่มดปลูกเอาไว้ กลิ่นหอมของดอกมะลิที่เธอชอบลอยมาแตะจมูก ทำให้คุณมะลิสติหลุดลอยไปอยู่ในโลกส่วนตัว แต่เมื่อกะปิมาไซร้ไปไซร้มาที่ขานวล เธอก็ก้มลงไปมอง กะปิพบอะไรบางอย่าง...?


เมื่อมะลิหยิบขึ้นมาดูพบว่ามันคือหน้าหนึ่งของสยามรายวันที่คุณพ่ออ่านอยุ่ที่บ้านเมื่อกี๊นี้นี่


ขอเชิญชมเทศกาลแห่บั้งไฟ ที่หรูระทึกตระการตาที่สุดที่ประวัติศาสตร์ต้องจารึกไว้ ขอเชิญทุกท่านมาร่วมงาน.................


ขณะที่มะลิกำลังตั้งใจอ่านสยามรายวันอยู่นั้น มดก็หลับหูหลับตาเดินเข้ามา


"คุณมะลิไปกับมดนะครับ!!" จากไอประโยคขอแต่งงานแสนยาวยืดที่คิดไว้เมื่อกี๊ แต่พลันเมื่อมาอยู่ต่อหน้าเจ้าตัวแล้วอะไรต่อมิอะไรก็หายลงคลองหมด ซวยล่ะตู ดันพูดไปแค่นั้น


"ไปสิจ๊ะ" มะลิหันมาตอบด้วยแววตามีความหวัง


"หา.....คุณมะลิจะไปกับมดจริง ๆ หรือจ๊ะ ไม่เสียใจภายหลังแน่นะ ถ้ายังไงลองกลับไปคิดให้ดี ๆ ก่อนก็ได้นะ" มดเริ่มกระอักกระอ่วนใจ เมื่ออยู่ ๆ คุณมะลิตอบตกลงรับคำขอแต่งงานซะงั้น.....(เฮ้ย ๆ คิดไปไหนแล้ว)


"พามะลิไปเถอะนะจ๊ะมด มะลิขอร้องล่ะ" จากแววตาของคุณหนูท่าทางจะระทมขมขื่นมาก ทำให้มดตัดสินใจคิดพามะลิออกจากบ้านในทันที


"จะไปเมื่อไหร่ดีล่ะจ๊ะคุณมะลิ"


"อาทิตย์หน้า"


"หา..? ทำไมเร็วขนาดนั้นเลยล่ะจ๊ะ มดยังไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจเลย"


"มะลิกลัวจะไม่ทันการน่ะสิจ๊ะ"


"งั้นตกลงจ้ะ คุณมะลิ วันนี้อาทิตย์หน้าสี่ทุ่มมดจะไปรับคุณมะลินะจ๊ะ"


"ทำไมต้องไปกลางคืนด้วยล่ะจ๊ะ" มะลิหันมาถาม


"จะได้ไม่มีใครเห็นพวกเราไงล่ะจ๊ะ"


มะลิครุ่นคิด งานนี้ถ้าขอคุณพ่อท่าทางจะไม่ให้ไปแน่นอน ต้องแอบไปสินะ มดนี่เป็นคนดีจริง ๆ เลย คิดเผื่อไว้ถึงขนาดนี้


"ตกลงจ้ะ แล้วเจอกันนะจ๊ะ"


============================================


กลับมาเวลาปัจจุบัน...ในห้อง...ที่เดิม...


"มะลิแค่อยากไปดูงานแห่บั้งไฟเท่านั้นเอง แล้วมดก็อาสาพามะลิไปน่ะค่ะ" มะลิพูดมาทำเอามดอึ้งแต่พ่อเทพกลับถึงบางอ้อ


"แล้วทำไมถึงไม่บอกพ่อล่ะลูก" พ่อเทพทำสีหน้าเจ็บปวด นี่เขาเป็นพ่อที่แย่ขนาดนี้เชียวหรือ


"ก็ถ้ามะลิบอกคุณ คุณก็คงไม่ให้มะลิไปหรอกใช่ไหมจ๊ะมะลิ" คุณหญิงรุจีเดินออกมาจากความมืด ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่น่าสะพรึงกลัว


"คุณแม่...." มะลิหันมองไปทางเจ้าของเสียงเรียบ แล้วก็ก้มหน้าลงพยักหน้าด้วยแววตาเศร้าสร้อย


"โถ...ลูกรัก....อย่าไปโกรธพ่อเขาเลยนะลูก" คุณหญิงเดินเข้าไปหาลูกสาว "พ่อเค้าก้แค่รักลูกมาก จนลืมมองไปว่าลูกน่ะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว"


"แต่...." พ่อเทพพยายามจะเถียง แต่เมื่อคุณหญิงหันมามองด้วยเนตรพิฆาตไพร่ ทำให้คำพูดทั้งหมดต้องถูกกลืนลงท้องไป ก็แหม...เขารู้อยู่แล้วล่ะน่าว่ามะลิน่ะโตแล้ว แต่ดันโตเป็นสาวสวยขนาดนี้ จะไม่ให้หวงได้อย่างไร


"มะลิไม่โกรธคุณพ่อหรอกค่ะ" สีหน้าของมะลิดูดีขึ้นทันตา แล้วมะลิก็เดินไปหามดด้วยสีหน้าเป็นห่วง "ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อนนะจ๊ะมด เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ?"


"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะคุณมะลิ" มดตอบไปทั้ง ๆ ที่ในใจยังคงเจ็บปวด นี่เขาเข้าใจผิดไปเองหรือนี่ แต่มันก็จริงนั่นแหล่ะ มีอย่างที่ไหนที่คุณหนูอย่างคุณมะลิจะตอบตกลงยอมหนีตามกันไปกับลูกชายของเจ้าของโรงถ่านธรรมดา ๆ อย่างเขาง่าย ๆ


"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว มาทางไหนก็เชิญกลับทางนั้น ลูกมะลิวันพรุ่งนี้พ่อจะพาลูกไปดูเองนะจ๊ะงานแห่บั้งไฟน่ะ" ดูเหมือนโรคหวงลูกสาวของพ่อเทพจะกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว


"พ่อหนุ่มไปด้วยกันสิจ๊ะ ไหน ๆ คืนนี้ก็เกือบถูกลูกซองไปหลายนัด ฉันขอเชิญพ่อหนุ่มเพื่อแทนคำขอโทษนะจ๊ะ" คุณหญิงรุจิเอ่ยปากชวนมดด้วยตัวเอง ทำให้พ่อเทพหันขวับ


"แม่รุจีก็...นาน ๆ ทีเราจะไปเที่ยวเป็นครอบครัว จะชวนคนนอกไปด้วยให้เปลืองเบี้ยทำไม"


"แต่มะลิอยากให้มดไปด้วยนี่ มดเป็นเพื่อนของมะลิ" ประโยคนี้ทำให้มดยิ้มออก และเริ่มมีความหวังเล็ก ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง


"ลูกนี่ก็อีกคน วันนี้ถ้าพ่อไม่มาเจอก็ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกจะเป็นอย่างไรบ้าง"


"แต่คุณก็เกือบทำให้เพื่อนลูกต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มเหมือนกันนี่คะ ถ้ามะลิไม่ตะโกนขึ้นมาเสียก่อนป่านนี้พ่อมดก็ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง" แม่รูจีพูดพลางเตรียมใช้วิชาเนตรสะพรึง ทำให้พ่อเทพต้องยอมถอยจนได้


"ตกลง ๆ ๆ เห็นแก่ลูกมะลิ และแม่รุจี ฉันจะยอมให้ไปด้วยก็ได้ แต่!! ห้ามเข้าใกล้มะลิเกินระยะ 3 วา 2 ศอกเด็ดขาด!!"


และแล้วคุณมะลิก็ได้ไปเที่ยวดูงานเทศกาลแห่บั้งไฟ ที่หรูระทึกตระการตาที่สุดที่ประวัติศาสตร์ต้องจารึกไว้ อย่างมีความสุข แน่นอนว่าระหว่างเดินทางพ่อเทพนั่งเช็ดนั่งขัดปืนลูกซองอยู่เป็นระยะ และจะมีเสียงเปรี้ยงทันทีที่มดพยายามอ้าปากจะพูดกับคุณมะลิ โดยที่จะมีประโยค "อ๊ะ...ปืนลั่น" ตามมาทุกครั้งไป



ฟิ้วววววว~~! ฟิ้ววววว!!~


"ว้าวว กะปิดูสิ บั้งไฟนี่สวยเนอะ ฮิฮิ"


==================จบ เรือนใจของพี่ ภาค พิสดาร==================

Thank : ท่านฮานะที่แต่งเรือนใจตอน Original ให้อ่านนะค๊าบบบ ฟิคนี้เกิดขึ้นด้วยความชอบฟิคเรื่องเรือนใจ ฯ ของท่าน และจะเป็นกำลังใจให้ท่านแต่งต่อปายจนจบนะค๊าบบบ เราชอบมากเลย ^^ แถมชอบคู่ไอกะปิเอ้ย คุณมะลิเป็นพิเศษ มันเลยรุสึกอยากแต่งตอนนี้ขึ้นมา ขอบคุณที่ยอมให้เราเขียนฟิคล้อเรื่องนี้ขึ้นนะค๊าบ


หมายเหตุ* ฟิคเรื่องนี้ไม่มีส่วนใดเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักของเรื่อง เรือนใจของพี่ ที่แต่งโดยท่าน Hanachiko แม้แต่น้อย และแต่งขึ้นด้วยความบันเทิงของผู้แต่งเองเท่านั้น และก่อนที่จะนำมาลงได้ถามความเห็นชอบจากเจ้าของลิขสิทธิ์เรียบร้อยแล้ว เชิญทัศนาและติชมกันได้ตามความพอใจเลยค๊าบบ ^^

Edit : เอ่อ...ๆไม่มีใครเห็นเลยหยอ โรงเรียนอนุบาลลงตอน 2 แล้วน้า ดูที่ Recommand จิ <<