BlackHabit's Zenro

ฮัลโหลววววววววว~~~~~

ไปดูคอนเรนมาแล้วนะค๊าบบบบบบบบบบบ

สุดยอดอลังการงานสร้างมาก มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

I LOVE RAIN!!!!!!!!!

จากเอ็นทรีนี้ ได้บัตรคอนเสิร์ต RAIN จาก Dutchmill!!

ผลปรากฏออกมาว่า เราได้ไปดูในวันที่ 2 มิ.ย. 50 ซึ่งเป็นวันแรก

วันนั้นเราก็ไปเลยครับ ใส่ชุดออกแนวเขียว ๆ เพราะว่าไปซื้อเสื้อมาใหม่ ถูกดี + ไม่ได้ซักผ้าเลยไม่มีเสื้อใส่ = = ส่วนกางเกงยีนนั้นไซร้กองอยู่บ้าน พอดีอยู่หอน่ะ คืนวันที่ 1 ก็เลยเปิดตู้เสื้อผ้า คุ้ย ๆ ๆ เจอกางเกงสีเขียว ๆ พอดีแถมขา 5 ส่วนรับกับเสื้อคลุมเขียวที่เพิ่งซื้อมามาก Hip กำลังดีก็เลยโอเค มีเสื้อผ้าใส่ไปแล้ว

ทีนี้ขาดหมวก อยากได้หมวกสีขาว ก็ใส่เสื้อข้างในเป็นสีขาวอีกทีนึงด้วยน่ะ เลยอยากได้หมวกขาวจะได้เข้ากับชุด เลยนั่งรถไปแวะลงจตุจักร ซึ่งไปถึงเป็นเวลา บ่ายกว่า ๆ ซึ่งร้อนมวากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จะสุกอยู่แล้ว เดินจน...โอยย...เครียด ไม่ไหวแล้ว!! กระโดดขึ้น Taxi ไป อิมแพค อารีน่าทันที หมวกก็ไม่ได้

ก็ไปถึงอารีน่าสักบ่าย 3 ได้ เร็วดีจริง ๆ ประตูเปิดทุ่มนึง บัตรก็ฟรี ยังจะมาเร็วอีก ตื้นเต้น ๆ ๆ ตอนแรกนึกว่าจะไปถึงกลุ่มแรกๆ ที่ไหนได้ บรรดาแฟนคลับเรนจากต่างชาติทั้งเกาหลี ฮ่องกง เจแปน มากันเพียบแล้วครับ ต่อแถวนั่งเฝ้าประตู ไม่ไปไหนเลยดีกว่า

ตอนแรกเรานึกว่าเราจะแปลกซะแล้ว แต่งตัวประมาณว่า ขอไปทีมาก ๆ ๆ แต่พอไปถึง แบบว่า เฮ้ยย!! ชุดตรูทำไมเนียนงี้!!!!~ ประมาณว่าคอนเซ็บเรนคราวนี้เค้าออกแนวชุดทหาร ๆ หน่อย คนเลยใส่ชุดแนว ๆเรามาเพียบเลย ไอเราก็ตกใจ ชุดตรูเนียนได้อีกกก ขำแทบตาย

จากนั้นเราก็เดินหาซื้อของที่ขายหน้างาน ซึ่งมัน Limited Edition มากกกกกกก กระทั่งราคา... แพงจริง ๆ แต่ก็ Made In Korea นะ ซึ่งเป็นของแท้แน่นอน ไว้คราวหน้าจะถ่ายรูปมาลง วันนี้ขอพูดถึงไปก่อนนะ ^^" ก็สรุปว่าหมดไปกับพี่เรน 3200 บาท = = หมดตรูดดด

แต่ของที่ได้มานี่ก็ แหม...คุ้มทางใจ...^^ หลังจากที่ซื้อของเสร็จแล้วก็ตระเวนถ่ายรูปบรรยากาศเล็กน้อย แต่แหม..ให้ความรู้สึกเหมือนไปคอสอะไรสักอย่าง กรั่ก ๆ ๆ

สาดรูปล่ะนะ...(กล้องมือถือทั้งหมด)

ชุดสุดเนียนของข้าพเจ้า กรั่ก ๆ ๆ

ผู้โชคดีที่มากับเรา ไอจิ๊บนั่นเอง...(มันช่วยเรากินนมนะ ตั้งครึ่งขวดแน่ะ)

ประมาณว่ามาถึงแล้วคร๊าบบบบ...

โชว์ป้ายอื่น ๆ ..อุ๊ยย..นั่นใครน่ะ...อุ๊บส์ ครึ่ก ๆ

อย่าซื้อตั๋วผีกันนะคร๊าบบ

ป้ายนี้พี่เรนหล่อมากค่ะ

ซูม..ซูม..>/////<

อั๊งงง.....ป้ายย

พี่เรนจะบินแล้ววววว

พาน้องไปด้วยสิคะ....

พาไปไม่ไหว งอกปีกเองก็ได้...กรั่ก ๆ ๆ

สถ.อ.ปากเกร็ด...

สภ.อ.ปากเกร็ด..................

สภ.อ.ปากเกร็ด..........................

ทำไมตรูต้องมาถ่ายตรงรั้ว สภ.อ.ปากเกร็ด...

เอ้า...ปิด ๆ ๆ ๆ

โชว์หมวกกกกก...1 ใน ของ ที่ซื้อมา ใบนี้ 900 บาท.....

โชว์อีกมุมนึง....

เริ่มไม่มีอะไรทำ...

ไม่มีอะไรทำ....

และไม่มีอะไรทำ.....

ก็ยังคงถ่ายรูปต่อไป.....

หลังจากถ่ายรูปกันจนแบตมือถือใกล้จะหมดเต็มที เรากับจิ๊บก็ไปนั่งพักกันที่บริเวณบันไดทางขึ้นด้านนอก เนื่องจากลมพัดเย็นดี แล้ว บัตรฟรีของตรูก็ต้องขึ้นทางนี้ด้วย...

แต่นั่งไปได้สักพัก ไอจิ๊บก็ไปเข้าห้องน้ำ พอมันเดินกลับมา มันบอกว่า ดีเจเดย์ขวัญใจมะรึงมาแหน่ะ ไม่ไปถ่ายรูปเหรอ.. ตอนแรกก็ว่าขี้เกียจไปแบบว่า แบตจะหมด ...แต่มันก็ยุซะจน เราไปยืนอยู่แถวหน้าสุดถ่ายวีดิโอมาจนได้...= =

ก็แหม... ได้ใกล้ชิดขนาดนั้น ไม่มีเวทีมาขวางกั้นระหว่างเรา กร๊าก ๆ ๆ เรากับดีเจเดย์ยืนห่างกันไม่กี่ก้าวเอง แถมยืนอยู่ตรงข้ามกันพอดีเลย แต่แหม ดีเจย์เลิฟที่ไอจิ๊บฝากถ่ายนี่ดันอยู่คนละฟาก... แต่ก็ถ่ายแฉลบมาให้ดูแล้วนะ.. ครึ่ก ๆ

หลังจากที่ถ่ายวีดิโอจนแบตหมด ซึ่งหมดพอดีกับที่เหล่าดีเจย์จาก seed ทั้ง 5 กลับเข้าไปแล้วแนะนำดีเจน้องใหม่พอดีเลย... ก็เลยฝ่าฝูงชนกลับมาหาไอจิ๊บที่นั่งเฝ้าของอยู่...

แต่แหม..สายตาเจ้ากรรมหนอ เหลือบไปเห็นพี่หญิงท่านหนึ่ง กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ แล้วเค้าถือแฟ้มประมาณว่า เออ..นะ...ก็รูปเรนน่ะแหล่ะ ไอเราก็อยากได้ แต่ยังไม่กล้าถาม หันไปถามไอจิ๊บแทน มันก็บอกว่า ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี๊ก็เห็นพี่ตากล้องถืออยู่แถมเอาวางกับพื้นอย่างไม่ไยดี...

และแล้วด้วยกิเลส...ทำให้ความหน้าด้านไม่ปราณีใคร แม้แต่ตัวตรูเอง... พอพี่หญิงท่านนั้นคุยโทรศัพท์เสร็จปุ๊บ เราก็ยิงคำถามใส่พี่เค้าทันที.. "พี่คะ ..เอ่อ..นั่นคืออะไรเหรอคะ ?"

พี่เค้าก็ประมาณว่า "อ๋อ.. แฟ้มนี่เค้าแจกให้สื่อมวลชนน่ะจ้ะ.." แล้วพี่เค้าก็ยื่นให้ดู เราก็รับมาดูแบบงง ๆ ปนอิจฉา แล้วพี่เค้าก็พูดขึ้นอีกว่า..."น้องจะเอาไปก็ได้นะ พี่เคยได้แล้ว"

โอววว หันขวับ ครับพี่น้อง "อะไรนะพี่ ?? ให้หนูจริง ๆ เหรอคะ??" พี่เค้าก็พยักหน้า ๆ ๆ บอกย้ำ ๆ ว่าพี่เคยได้แล้วน้องเอาไปเถอะ ...อูววว "ขอบคุณมาก ๆ เลยค่า" กราบบบ...

แบบว่าดีใจมากเลย อยู่ ๆ ก็ได้แฟ้มจากสื่อมวลชน... ตอนแรกกะว่าจะถามพี่เค้าต่อแล้วว่าพี่เป็นนักข่าวเหรอคะ ? หรือไม่ก็ อะไรยังไง คือกะถามอีกหน่อย แต่พี่เค้าก็คุยโทรศัพท์ต่อแล้วก็เดินจากไปซะแล้ว คงยุ่ง ๆ น่ะนะ ไว้เดี๋ยวถ่ายรูปแฟ้มให้ดู~~~ ในนั้นแถมรูปเรนมาให้ด้วยอีกใบนึงล่ะ!

จากนั้นก็นั่งรอ.. รอ...รอไปเรื่อย....แล้วก็มีพี่จากดัชมิลล์มาเดินขอรับบริจาคเงิน เข้าโครงการ "คนไทยรักลำไส้" เรากับจิ๊บใส่ไป 20 บาท ได้นมมา 2 ขวด แบบว่าก็ดีนะ ดื่มรองท้อง เพราะว่าไม่ได้กินข้าวง่ะ แพง....

จนใกล้เวลาเปิดประตู บอกได้ว่า เลทนะ แต่ไม่ได้ทำให้คอนเสิร์ตเลื่อนไปมากเท่าไหร่ ไม่ได้รอนานจนหงุดหงิดหรืออะไรหรอก ที่น่าหงุดหงิดก็คือ คนดูนี่แหล่ะ ไม่ได้มีการเข้าแถวให้เป็นระเบียบเลย เบียด ๆ กันอยู่ได้ โชคดีที่แถวที่เรายืนไม่โดนเบียด ไม่งั้นคงได้หงุดหงิดหนักเลย..

และแล้วก็เปิดประตู เย้!!~ ได้เข้าไปคนแรก ๆ โซน J ชั้น 4 เข้าประตู 8 ได้นั่งแถว S เก้าอี้เบอร์ 8 ส่วนไอจิ๊บเบอร์ 7เดินขึ้นไปสูงลิบเลยยยยยย กลัว...

นั่งไปได้สักพัก คนก็ทยอยตามกันเข้ามา บริเวณที่เรานั่งอยู่ตรงกลางเลยล่ะ เห็นรอบ ๆ ทั้งหมด วิวก็ดี๊ดี สูงดี... เห็น จอ เห็น เวที คือแบบ นั่งสบายอ่ะ แล้วแถวที่เรานั่งมีเก้าอี้ 12 ตัว เรากับจิ๊บนั่ง 7-8 ใช้ม้า.. คือ 1-2 อ่ะ ไม่มีคนนั่ง 3-4 เป็นผู้ชาย 2 คน มานั่งดูเฉย ๆ 5-6 ไม่มีคนนั่ง 9-10 ไม่มีคนนั่ง แต่ 11-12 มีคนนั่งนะ

คือแบบว่าเราซื้อของมาเยอะอยู่ เลยวางของไว้ที่พื้นแล้วพื้นที่เดินก็นิดเดียว เลยกังวล ๆ ว่าเมื่อคนที่นั่ง 5-6 จะมานะจะได้เก็บของอะไรแบบนี้รอแล้วรอเล่า ก็ไม่มีวี่แวว 9-10ก็ด้วย ไม่มาสักทีน้า... คนก็ทยอยเข้ามากันเยอะแล้ว คอนก็ใกล้จะเริ่มแล้ว เอ...ชักสงสัย ๆ ...

แต่ก็ไม่คิดอะไร แต่ไอสิ่งที่ทำให้คิดคือ แถวหน้าเราลงไป กับข้างบนขึ้นไป ทุกที่นั่งเต็มเรียบ ....= = นี่ตรูโดนสังคมรังเกียจ ? ...เฮ้ยย.. เค้าอาจจะเข้าช้า...

และแล้วจนดับไฟ...ก็ไม่มีวี่แววของ 4 คนนั้น แบบว่า ที่นั่งตรู 2 คน 6 ที่...แทบจะนอนดูได้ เสมือนพ่อตรูมาซื้อที่ไว้ กลัวลูกนั่งดูไม่สบายกาย...กรั่ก ๆ ๆ ขำเรื่องนี้ไม่เท่าไหร่ มีฮากว่านี้ คือเราอายมาก แต่โชคดีที่ไฟดับแล้ว....

เรื่องที่ว่านั้นก็คือ...ไฟครับ...ไฟกระพริบ ๆ ๆ ปริบ ๆ ๆ มีสี ๆ ที่เค้าจะใช้พัดโบกกันในคอนเสิร์ตบ่อย ๆ อ่ะ..

คือว่าไอจิ๊บมันเอาไปด้วย...พอดีมันมีอยู่แท่งนึง ไอเราก็ว่า เออ ดี ไม่ต้องซื้อ เพราะมีคนเอาไปขายที่หน้างาน อันเล็ก ๆ ตั้ง 80 บาท ....

แล้วแบบว่ามันฮาตรงนี้...คือ แบบว่า พอไฟปิด คนก็กรี๊ดกันลั่นฮอล์เลย ไอพวกเราก็ตื่นเต้น ๆ ๆ แหม..แสงสีเสียงมันอลังการ... รีบบอกไอจิ๊บ "เฮ้ยย ไฟ ๆ ๆ หยิบไฟดิ๊!" มันก็เปิดเป้ ควาน ๆ ๆ น่านน!! ได้ปุ๊บก็ส่งให้เราปั๊บ...

ไอเราก็ด้วยความตื่นเต้นเหลือคณา "โอ๊ยย เรน จะคัมมิ่งแล้ว!!" รีบหยิบมาโบกทันที แต่ว่า!! โบกไปได้ 2 ที ครับ ฟิ้วววว~~...ปลิวครับบ ปลิวไปแล้วเหลือแต่ด้ามกับถ่านในมือ ด้วยอารามตกใจ... รับหันตามมิทิศที่แท่งไฟปลิวไปทันที แต่ก็สายไปแล้วครับ... มันมืดจนมองไม่เห็น...

แต่แหม...คือ อายครับ อายยยยยยยยย อายมากกกกกกกกกกกกกก แบบว่า อายคนที่นั่ง ๆ อยู่แล้วก็มีอะไรก็ไม่รู้แบบว่า เป็นแท่ง ๆ ใส ๆ ปลิวผ่านหน้าไป อะไรแบบนี้...โธ่เหวย... เพลงแรกยังไม่ทันจะคัมมิ่งเลย แท่งไฟตรูคัมมิ่งไปไหนแล้วก็ไม่รู้ มือเลยว่างตลอดคอน ไม่มีอะไรมาโบก ๆ เลย

แต่ขอบอกว่า อายจริง ๆ นะ แล้วขำด้วย แบบว่า เปิ่นมากกกกกกกกก... แท่งไฟตรูปลิววฟิ้วว ไปเลย... เจอไอจิ๊บมองค้อน ทำแท่งไฟมันหายเหลือแต่ตูด... เลยต้องเลี้ยงข้าวมันไถ่โทษ...

จนแล้วจนรอด พอจบคอนเสิร์ตลงมาหาศพ ปรากฏว่าศพหายไป... ไม่เหลือกระทั่งหลักฐาน จอร์จจ ...ฆาตรกรรายนี้ฝีมือดีมาก ศพหายไปอย่างไร้ร่องรอย...

ประกาศ...ท่านผู้ใดที่ไปดูคอนเสิร์ตเรนในวันที่ 3 มิ.ย. 50 แล้วนั่งบริเวณที่เราได้เคยกล่าวไปในข้างต้น แล้วพบศพแท่งไฟ.. กรุณานำไปทิ้งแทนให้ด้วยครับ...ขอบคุณครับ

ที่จริงก็คุยกับจิ๊บนะว่า ถ้าพี่พนักงานทำความสะอาดมาเจออะไรแบบนี้ พี่เค้าคิดว่า แหม..เจ้าของมันนี่คงมันส์มาก โบกจนแท่งไฟกระเด็น ....แต่เปล่าเลยครับพี่น้อง เพลงแรกยังไม่เริ่มมันก็โบกไปไกลแล้วครับ...-*-

ส่วนเรื่องรายละเอียดคอนเป็นยังไง อะไรแบบนี้คงต้องขอละไว้ดีกว่า... เพราะจำไม่ค่อยได้ แบบเหมือนเป็นความฝันมาก ๆ เวลา 2 ชั่วโมงกว่า ผ่านไปแบบเร็วมากจริง ๆ พี่เรนทุ่มสุดตัวขาดใจประทับใจพี่เรนมาก ๆ เอ็นเตอร์เทนดีมาก ๆ ยิ้มก็น่ารักด้วย..๐>/////<๐

อิจฉาบัตร 5000 ได้ผ้าขนหนูที่เรนโยนลงจากเวทีไป... อิจฉาบัตร 3500 (หน้าสุด) เพราะว่าได้เห็นเรนแบบใกล้ชิดสุด ๆ อภิสิทธิ์เกือบเท่าเทียมบัตร 5000 เพราะเรนออกมาด้านหน้าบ่อยมาก ๆ ๆ แถมเราคิดว่า ดีกว่าบัตร 5000 เสียอีก เพราะว่าได้เห็นหน้าเรน แต่ 5000 นี้ เอาก้นเรนไปดู...เอิ๊กก....

คอนเสิร์ตครั้งนี้ เป็นคอนเสริ์ตแรกในชีวิตที่เราได้ไปดู (ไม่นับคอนที่มาเล่นที่โรงเรียน+ใน ม.) ดีใจเป็นคอนของเรน ประทับใจในความทุ่มเท,ความตั้งใจและความรักของเรนที่มีให้แฟน ๆ มาก ทั้งการร้องการเต้นการเตรียมงานทั้งฉาก แสง สี เสียง ทุกอย่าง จะประทับอยู่ความทรงจำตลอดไป หลังจากนี้ไม่ว่าพี่เรนจะพักงานเพลงไปเพื่อจะไปฮอลลีวู้ดหรือไปที่ไหน เราก็จะยังคงเป็นแฟนของพี่เรนต่อไป...^^...จะติดตามผลงานของพี่เรนตลอดไปนะค้า

ต่อไป...เล่าถึงหลังจากออกจากอารีน่าแล้ว แบบว่า It's Raining จริง ๆ สมเป็นคอนเสิร์ตเรน เรนนิ่งอย่างหนักเลยด้วย เกือบกลับบ้านไม่ได้ซะแล้ว...แต่..เดชะบุญที่ทำไปก่อนเข้าไปดูคอนเสิร์ตก็ส่งผลตอบแทนทันที ก็ โครงการ "คนไทยรักลำไส้" น่ะแหล่ะ แบบว่า เดินออกมาเรื่อย ๆ ก็ฟลุคเจอรถไป BTS จตุจักร.. แบบว่าเฮ~ กลับบ้านได้แล้ววว

และแล้วก็นั่งรถไฟฟ้ายาวจาก จตุจักรไปอ่อนนุช คุ้มมากกกกกกกกกกก!! ไม่เคยนั่งรถไฟฟ้าคุ้มขนาดนี้ เอิ๊ก ๆ ...แต่แล้วเรนก็ยังคงตกอย่างต่อเนื่องและไล่จี้ตามมาติด ๆ รถเมลล์ก็ไม่มี สดับแล้วในห้วงคิด...โบก Taxi เถอะโยม...

กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพครับพ้ม! ^^ ..ขอบคุณที่อ่านจนจบ ทั้งที่มีแต่เรื่องบ้า ๆ ทั้งนั้นเลยย...

ปล เล็กน้อย...แบบว่า วันนั้นก็สงสารพี่เรนเหมือนกัน แบบว่า ตอนเพลง I Do คือพี่เรนเค้าบอกว่าให้ช่วยกันร้องหน่อย แต่เสียงร้องของแฟน ๆเราฟังแล้วก็ เบา อยู่นะ ดังแค่ท่อน I Do แปป ๆ ๆ เอง..

แต่มัน เฮิร์ท มาก ตอนที่พี่เรนบอกว่า What's up!I can't hear you... โอ้วว จอร์จจจ...อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี...ทำอย่างไรดี...คือก็ช่วยร้องแล้วนะ...แต่เสียงของเรามันคงห่างไกลเกินไป...(แหงสิ สูงชะลูดขนาดนั้น)...จะหาคนช่วยร้องเพิ่ม เหลียวมองรอบข้าง ไม่มีใครนั่งข้างตรูเลย...

ก็อืมม.. พี่เรน อย่าคิดมากนะคะ พี่ทำดีแล้ว และทุกคนก็รักพี่ แต่เพียงกรี๊ดพี่กันจนเสียงหมดช่วยร้องไม่ไหว... ก็พี่เล่นเซอร์วิสซะขนาดนั้น แฟน ๆ ไม่หัวใจวายตายจนกลายเป็นข่าวหน้า 1 ก็ดีแล้ว (อีคนตรงนี้ก็เกือบเฮือกไปหลายรอบ...)

แล้วเจอกัน.....อุฮิ......^^~